چهار دهه زندگی در سنگچال: روایت صادق نیا از سختی و امید

در گوشه‌ای از استان مازندران، روستای سنگچال قرار دارد؛ جایی که زندگی و خاطرات سال‌ها با طبیعت و سختی‌هایش عجین شده است. نازی صادق نیا عمران ، زن کهنسالی که نزدیک به چهل سال در این روستا زندگی کرده، از روزهای پر از تلاش، زلزله‌های یادماندنی، تولد و از دست دادن فرزندش و تلاش برای ساختن زندگی بهتر برای خانواده و اهالی سخن می‌گوید.
این داستان، نه فقط روایت یک زندگی شخصی، بلکه نمادی از مقاومت، امید و پیوند مردم با سرزمینشان است.
_خانم صادق نیا، کمی از خودتان و زندگی در این روستا برایمان بگویید.
نازی صادق نیا: من نازی صادق نیا عمران هستم و نزدیک به چهل سال است در روستای سنگچال زندگی می‌کنم. در این مدت پنج فرزند داشتم که متأسفانه پسرم را از دست دادم. با همه سختی‌ها، اینجا زندگی آرام و زیبایی داریم؛ طبیعتش دلنشین است و مردمش مهربان. سعی کرده‌ام امکانات لازم برای خانواده و اهالی فراهم باشد و زندگی را برای آن‌ها راحت کنم.
_ گفته‌اید زلزله سال ۱۳۳۶ را به یاد دارید، درباره آن بیشتر توضیح می‌دهید؟
نازی صادق نیا: بله، آن زلزله خانه‌ها را تخریب کرد و بسیاری زخمی شدند. پزشکان و ارتش به کمک آمدند و حتی هلیکوپتر برای انتقال مصدومان بود.
_ زندگی روزمره در سنگ‌چال چگونه بود؟
نازی صادق نیا : زندگی ساده و پرکار بود. خودمان نان، شیر و ماست درست می‌کردیم، آشپزی می‌کردیم و همه خانواده در کنار هم بودیم. زمین و خانه‌ها را آماده کردیم و حتی در دوران انقلاب هزار متر زمین به ما اختصاص یافت که بعداً چهار واحد آپارتمان ساختیم. الان سه طبقه آماده است و زندگی در آن جریان دارد.
_مشکلات کنونی روستا چیست؟
نازی صادق نیا: هنوز مشکلات زیادی داریم. جاده‌ها نیاز به تعمیر نیاز دارند، زباله جمع‌آوری نمی‌شود و تلفن و اینترنت همیشه قطع و وصل می‌شوند. با این حال، امیدوارم امکانات بهتر شود و مردم زندگی راحت‌تری داشته باشند.
_ برای آینده چه آرزویی دارید؟
نازی صادق نیا: آرزوی من این است که اهالی و مردم سرزمینم زندگی آرام و مطمئنی داشته باشند، و سهم هر کسی به درستی داده شود. امیدوارم همه بتوانند زندگی راحت و خوشایندی داشته باشند.
_ از خاطراتتان چه پیامی برای نسل‌های بعدی دارید؟
نازی صادق نیا : مهم‌ترین چیز این است که زندگی ساده، تلاش، همکاری و محبت به خانواده همیشه ارزشمند است. ما در سنگچال با همه سختی‌ها و خوشی‌ها زندگی کردیم و امیدوارم نسل بعدی از این تجربیات درس بگیرد و زندگی بهتری بسازد.